عینک هوشمند جدید ری‌بن متا دوربین ندارد؛ چرا این ویژگی می‌تواند یک مزیت باشد؟

ممکن است برخی همچنان به این عینک ری بن اعتماد نکنند، چون قابلیت فعال سازی دستیار صوتی با شنیدن فرمان بیدارباش را دارد. البته می توان این فرمان را از تنظیمات غیرفعال کرد و به جای آن از دکمه قابل تنظیم روی دسته راست استفاده کرد. اگر قرار باشد بیرون از خانه با دستیار هوش مصنوعی حرف بزنید، فشردن یک دکمه دست کم کمی طبیعی تر است. عینک امکان ضبط مستقیم مکالمه را ندارد و قابلیت های صوتی دیگری مثل ترجمه زنده هم باید به صورت دستی فعال شوند.

این حرف به معنای آن نیست که نمی شود عینک را دست کاری کرد یا از آن برای کارهای نادرست بهره برد؛ همیشه ممکن است کسی راهی پیدا کند. منظورم این است که چنین کاری دشوارتر خواهد بود، چون این عینک در وضعیت فعلی قابلیت های چندانی ندارد.

دست کم فعلاً.

قرار است مدل هوش مصنوعی Muse از متا در آینده به این عینک ها اضافه شود، اما در حال حاضر در دسترس نیست. محصول فعلی با مدل کم توان تر Muse Spark عرضه می شود. این مدل در مقایسه با نسخه ای که عینک های ری بن در سال ۲۰۲۳ داشتند بهتر شده، اما جز برای استفاده های مرتبط با دسترس پذیری، چندان چشمگیر نیست. حتی در این موارد هم شاید پرداخت ۳۵۰ دلار بهترین انتخاب نباشد. برای افراد کم بینا یا نابینا، مدل دارای دوربین کاربرد بیشتری دارد. قابلیت کمک شنوایی تأییدشده از سوی سازمان غذا و داروی آمریکا نیز هنوز برای افراد کم شنوا آماده نیست؛ افراد ناشنوا ممکن است از Meta Ray-Ban Display بیشتر بهره ببرند، چون این مدل زیرنویس زنده ارائه می کند.

برای دیگر کاربران، Muse Spark حتی بدون دوربین هم می تواند گاهی به کار بیاید، هرچند توانایی هایش محدود است. با دسترسی دادن به پیام رسان ها، تقویم گوگل و ایمیل، می توان از آن برای برنامه ریزی های ساده و پاسخ گویی های ابتدایی کمک گرفت. اگر مکان یابی را روشن کنید، می توانید موقعیت خود را برای گروهی در پیام رسان بفرستید. این قابلیت ها کار راه اندازند، اما عملکرد درخشانی ندارند. پاسخ به پرسش های کوتاهی مثل «رویداد بعدی تقویمم چیست؟» یا «برای ساعت ۱۲ ظهر یادآوری کن به دبیرانم خبر بدهم» را خوب انجام می دهد. اما درخواست های پیچیده تر آن را سردرگم می کنند و بیرون آوردن تلفن سریع تر است. در نهایت، بیشتر برای ثبت یادآوری کارهایی از آن استفاده کردم که وسط انجام کار دیگری به ذهنم می رسیدند.

Muse Spark می تواند مکان های پیشنهادی اطراف را معرفی کند و هنگام پیاده روی مسیر را به صورت صوتی و گام به گام اعلام کند. همان طور که قبلاً هم نوشته ام، این ویژگی هنگام سفر مفید است؛ اما اگر با محله خود آشنا باشید، کمتر به کارتان می آید. من در محله ام می دانم کدام کافه ها اینترنت و خوراکی های بهتری دارند و پیشنهاد Muse Spark هم بهترین گزینه نبود. راهنمای صوتی پیاده روی نیز برایم چندان ضروری نیست؛ وقتی از آن استفاده کردم، نقشه گوگل در تلفن همراه برای پیدا کردن مسیر و جهت یابی کمک بیشتری کرد.

احتمالاً با عرضه Muse در ادامه سال، کاربردهای بیشتری به وجود می آید. با این حال، نمونه های نمایشی را دیده ام و هنوز تردید دارم که هوش مصنوعی عامل محور بتواند مردم را به خرید عینک هوشمند ترغیب کند.

هدفون های باز؛ کاربرد اصلی عینک

پس چه چیزی در این عینک برایم جذاب است؟ پاسخ ساده است: این محصول یک هدفون بازِ خوب است.

گفتم خوب، نه عالی. کیفیت صدا قابل قبول است، اما محدودیت های این نوع طراحی همچنان پابرجاست. در صدای بلند عملکرد خوبی ندارند؛ فرکانس های زیر کمی نازک و فلزی به گوش می رسند و صدای بم ممکن است اعوجاج پیدا کند. همچنین صدا به بیرون نشت می کند. همسرم بارها یادآوری کرد که موسیقی، پاسخ های هوش مصنوعی و مکالمه های تلفنی من را می شنود. از سوی دیگر، حتی وقتی صدا را تا آخر زیاد می کنید، سروصدای محیط ممکن است محتوای صوتی را تحت تأثیر قرار دهد. برای نمونه، در متروی شلوغ مناسب نیستند.

با این همه، گوش دادن به کتاب صوتی در خانه و در عین حال باخبرماندن از توجه همسر یا گربه ها خوشایند است؛ دیگر لازم نیست با هر بار صداکردنشان از جا بپرم. هنگام پیاده روی روزانه هم کمتر نگرانم که رانندگان بی احتیاط محله با خودروهایشان به من نزدیک شوند. منظورم رانندگان نیوجرسی است! این تجربه شگفت انگیز نیست، اما به شکل محسوسی روال روزمره ام را بهتر کرده؛ بی آنکه لازم باشد زیاد به آن فکر کنم.

وزن این عینک ها بین ۴۳ تا ۴۷ گرم است و از تمام مدل های دیگر متا که امتحان کرده ام راحت ترند. تاکنون دو روز کامل، از جمله یک نوبت دویدن ۳۰ دقیقه ای و چند پیاده روی، از آن ها استفاده کرده ام و مشکلی نداشته ام. نمونه Clubmaster که برای بررسی در اختیارم بود، پد بینی هم دارد؛ قابلیتی خوشایند برای کسانی که پل بینی کوتاهی دارند. این طراحی کیفیت تماس را نیز بهتر کرده، چون میکروفون دیگر به بینی ام نمی چسبید. سر دسته ها را هم می توان برای تناسب بهتر تنظیم کرد.

معمولاً از عینک های هوشمند انتقاد می کنم، چون از نمره چشم منفی ۱۰ و آستیگماتیسم شدید پشتیبانی نمی کنند. این مدل با بازه نمره بین منفی ۱۲ تا مثبت ۶ سازگار است. هنوز منتظر نمونه ای با عدسی تجویزی هستم، اما دست کم وضعیت بینایی ام مانع استفاده از آن به عنوان عینک روزانه نمی شود. در مجموع، این محصول برای طیف گسترده تری از فرم صورت و نیازهای بینایی مناسب است.

عمر باتری هم بسیار چشمگیر است. توانستم دو روز کاری کامل از عینک استفاده کنم، بی آنکه آن را دوباره داخل کیس بگذارم.

بسیار خب، یک ایراد دیگر هم دارم. برای عینکی که فعلاً کارهای زیادی انجام نمی دهد و بیشتر نقش هدفون را دارد، قیمت بالایی دارد. عینک های دیگر متا اکنون با قیمت پایه ۲۵۰ دلار عرضه می شوند و از نظر فنی قابلیت های بیشتری دارند. پس این مدل دقیقاً بابت چه چیزی ۱۰۰ دلار گران تر است؟ نشان ری بن؟ یا آسودگی خیال از اینکه دیگران را نگران نمی کنید؟ اگر قیمتش ۱۵۰ یا ۲۰۰ دلار بود، خریدش را بی دردسر توصیه می کردم. اما قیمت پایه ۳۵۰ دلار، بدون عدسی تجویزی، قابلیت کمک شنوایی و Muse، منطقی به نظر نمی رسد.

با وجود انتقاد به قیمت، دلم برای دوربین تنگ نشد؛ چون معمولاً فقط از آن برای فیلم گرفتن از گربه ها استفاده می کنم. Muse Spark را نمی توانم مدل هوش مصنوعی بسیار قانع کننده ای بدانم، اما گاهی کاربرد دارد. برای کاربری معمولی، هدفون ها مفیدترین بخش عینک هوشمند هستند.

کاش می توانستم عینک را بالا بگیرم و اعلام کنم که حذف دوربین مشکل حریم خصوصی را حل می کند؛ اما چنین ادعایی درست نیست. البته خیالم راحت تر است که بیرون از خانه با عینک، کسی به تصور فیلم برداری به من حمله نکند. به گمانم در حال حاضر بیشتر مردم به قابلیت هایی فراتر از این نیاز ندارند. با این حال، چند نفر را می شناسم که نبود دوربین برایشان مهم خواهد بود؛ نه به دلیل استفاده نادرست، بلکه چون دوربین را برای فیلم های خودمانی در خانه، تولید محتوا، دسترس پذیری یا کاربردهای چندوجهی هوش مصنوعی واقعاً مفید می دانند. برای این کاربران، این نوع عینک هوشمند انتخاب مناسبی نیست.

افزون بر این، چه تضمینی وجود دارد که متا در آینده قابلیت های بیشتری برای شنود محیطی اضافه نکند؟ آن وقت چه خواهد شد؟ فعلاً نبود دوربین فقط تا حدی آسودگی خاطر می دهد. این ویژگی جای گفت وگوی جدی و پیوسته درباره ابزارهای پوشیدنی هوش مصنوعی، معنای ضبط کردن و جایگاه این وسایل در زندگی ما را نمی گیرد.