پلوتو در نزدیکی قطب جنوب خود دو آتشفشان یخی دارد

ناسا اعلام کرد که سیاره ی پلوتو احتمالا دو آتشفشان دارد که خرده یخ،  نیتروژن، آمونیاک و متان را در سطح پلوتو پراکنده می کند. بر مبنای تصاویری که فضاپیمای " افق های جدید " (نیو هورایزنز، New Horizons) در جولای گذشته تهیه کرده است، گفته می شود این آتشفشان های احتمالی در نزدیکی قطب جنوبی پلوتو قرار دارند. ناسا با استفاده از این تصاویر اندازه ی کوهها را تخمین می زند که چندین مایل ارتفاع و دهها مایل عرض دارند و همچنین دارای شکاف بزرگی در قله هایشان می باشند. الیور وایت، محققِ فوق دکترایِ "افق های جدید" در مرکز تحقیقاتی ایمز ناسا می گوید: در کره ی زمین این نشانه ها تنها معرف یک چیز هستند، آتشفشان."

ناسا اعلام کرد که سیاره ی پلوتو احتمالا دو آتشفشان دارد که خرده یخ،  نیتروژن، آمونیاک و متان را در سطح پلوتو پراکنده می کند. بر مبنای تصاویری که فضاپیمای ” افق های جدید ” (نیو هورایزنز، New Horizons) در جولای گذشته تهیه کرده است، گفته می شود این آتشفشان های احتمالی در نزدیکی قطب جنوبی پلوتو قرار دارند. ناسا با استفاده از این تصاویر اندازه ی کوهها را تخمین می زند که چندین مایل ارتفاع و دهها مایل عرض دارند و همچنین دارای شکاف بزرگی در قله هایشان می باشند. الیور وایت، محققِ فوق دکترایِ “افق های جدید” در مرکز تحقیقاتی ایمز ناسا می گوید: در کره ی زمین این نشانه ها تنها معرف یک چیز هستند، آتشفشان.”

دانشمندان در گذشته نمونه هایی از آتشفشانهای سرد را در منظومه ی شمسی مشاهده کرده بودند، مخصوصا در قمرهای یخی مانند تریتون (Triton) و انسلادوس (Enceladus). آنها کاملا مشابه آتشفشان های کره ی زمین عمل می کنند با این تفاوت که فوران آنها به صورت مواد یخی و ذوب شده است و نه ماگمای داغ. در نتیجه ی فشار دافعه و جاذبه ی سیاره ی میزبان، اصطکاک و حرارت ایجاد می شود؛ این فشار در هسته ی قمر باعث متمرکز شدن حرارت و درنهایت منجر به  فوران مواد یخ زده می شود. زمانی که اندازه ی فشار داخلی به حد کافی برسد، آتشفشان مانند یک دریچه ی باز عمل کرده و دود و بخار آزاد می کند؛ که صدها درجه گرم تر از سطح منجمد است و زمانی که این مواد به سطح می رسند به سرعت یخ زده و منجمد می شوند.

دانشمندان در گذشته نمونه هایی از آتشفشانهای سرد را در منظومه ی شمسی مشاهده کرده بودند، مخصوصا در قمرهای یخی مانند تریتون (Triton) و انسلادوس (Enceladus). آنها کاملا مشابه آتشفشان های کره ی زمین عمل می کنند با این تفاوت که فوران آنها به صورت مواد یخی و ذوب شده است و نه ماگمای داغ. در نتیجه ی فشار دافعه و جاذبه ی سیاره ی میزبان، اصطکاک و حرارت ایجاد می شود؛ این فشار در هسته ی قمر باعث متمرکز شدن حرارت و درنهایت منجر به  فوران مواد یخ زده می شود. زمانی که اندازه ی فشار داخلی به حد کافی برسد، آتشفشان مانند یک دریچه ی باز عمل کرده و دود و بخار آزاد می کند؛ که صدها درجه گرم تر از سطح منجمد است و زمانی که این مواد به سطح می رسند به سرعت یخ زده و منجمد می شوند.

پلوتو قمر هیچ سیاره ای نیست بنابراین تحت اثر گرانش هیچ سیاره ای نیز نخواهد بود، در نتیجه منبع انرژی این آتشفشان های یخی نامشخص است. با اینحال چند نظریه وجود دارد. برخی معتقدند عناصری که از زمان تشکیل پلوتو باقی مانده اند – یعنی بیشتر از 4میلیارد سال پیش – در اثر کاهش رادیواکتیویته به درون سیاره نفوذ کرده و این مجموعه در گذر زمان گرم شده است. کاهش رادیواکتیویته می تواند دلیلی برای حالت فعال زمین شناسی پلوتو باشد. فرورفتگی های اندک سطح پلوتو می تواند نشان از حرکت سطح پلوتو و بازسازی سطح آن باشد، البته این امر می تواند به عنوان نشانه ای برای منبع احتمالی انرژی در هسته ی پلوتو نیز تلقی شود.

پلوتو تنها معمای دانشمندان نبوده و قمرهای پلوتو نیز بسیار غیر قابل پیشبینی عمل می کنند. محققان ناسا این مساله را در چهل و هفتمین مراسم سالانه ی بخش جامعه ی فضانوردان آمریکا در علوم سیاره شناسی عنوان کردند. پلوتو یک قمر بزرگ به نام شارون (Charon) و چهار قمر کوچکتر به نام های استیکس (Styx)، نیکس (Nix)، کربروس (Kerberos) و هایدرا (Hydra) دارد. پلوتو و شارون به دلیل اندازه های تقریبا برابر در واقع به دور یکدیگر می گردند و چهار قمر کوچکتر دیگر نیز با فاصله ای بسیار بیشتر حول این محور سیاره ای در حال گردش می باشند. برای مثال هایدرا در یک چرخش به دور پلوتو 89 بار حول محور خود می گردد. این قمرها همچنین به دلیل تاثیر متقابل گرانش پلوتو و شارون کمی لرزش دارند. ناسا معتقد است این چهار قمر کوچک نتیجه ی ادغام دو یا چند قمر دیگر هستند و این بدان معناست که پلوتو در گذشته نسبت به حال حاضر، قمرهای بیشتری در اطراف خود داشته است.

.

.

منبع: theverge


عصر تکنولوژی، تکرا



ارسال نظر