شیام سانکار، مدیر ارشد فناوری شرکت پالانتیر، در اظهارنظری جنجالی مدعی شده است که برخی پژوهشگران حوزه هوش مصنوعی به‌اندازه‌ای به توانایی آینده این فناوری برای درمان سرطان اطمینان دارند که سیگارکشیدن را به نشانه اعتماد خود به آن آغاز کرده‌اند.
به گزارش تکراتو، این ادعا در مصاحبه سانکار با برنامه Face the Nation شبکه CBS مطرح شده و رسانه‌هایی مانند Business Insider و Fortune آن را بازتاب داده‌اند. بااین‌حال، سانکار هیچ مدرک مستقلی برای اثبات این رفتار ارائه نکرده و مشخص نیست چنین پدیده‌ای واقعاً تا چه اندازه میان پژوهشگران رواج دارد.
چرا برخی پژوهشگران هوش مصنوعی به درمان سرطان امیدوارند؟
سانکار در مصاحبه خود توضیح داد که بعضی فعالان حوزه هوش مصنوعی چنان به پیشرفت سریع این فناوری باور دارند که تصور می‌کنند در آینده بیماری‌هایی مانند سرطان با کمک آن درمان خواهند شد.
به ادعای او، برخی پژوهشگران برای نشان‌دادن شدت اعتقاد خود به این آینده، رفتارهایی را انتخاب می‌کنند که با اصول شناخته‌شده حفظ سلامت در تضاد است.
او این رفتار ادعایی را نشانه‌ای از اطمینان افراطی به آینده هوش مصنوعی دانست؛ اطمینانی که به باور وی در بعضی محافل فناوری به نوعی رقابت برای نمایش اعتقاد به پیشرفت تکنولوژی تبدیل شده است.
بااین‌حال، باید تأکید کرد که اظهارات سانکار به معنای اثبات چنین رفتاری نیست و او نام پژوهشگران، آمار مشخص یا مستنداتی برای تأیید ادعایش ارائه نکرد.
مدیر پالانتیر از «توهم جمعی» در سیلیکون‌ولی انتقاد کرد
بخش مهم‌تر صحبت‌های سانکار به نگرش فعالان صنعت فناوری نسبت به هوش مصنوعی عمومی یا AGI مربوط می‌شد.
او معتقد است برخی افراد در سیلیکون‌ولی به هوش مصنوعی فراتر از یک فناوری نگاه می‌کنند و انتظاراتی نزدیک به باورهای مذهبی از آن دارند.
سانکار برای توصیف این وضعیت از تعبیر «توهم جمعی» استفاده کرد و گفت گروهی از فعالان این صنعت، هوش مصنوعی عمومی را به چیزی شبیه یک قدرت نجات‌بخش تبدیل کرده‌اند.
به اعتقاد او، این نوع نگاه می‌تواند باعث شود پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه درباره آینده فناوری، جای ارزیابی‌های واقع‌بینانه و مبتنی بر شواهد را بگیرند.
آیا هوش مصنوعی واقعاً می‌تواند سرطان را درمان کند؟
هوش مصنوعی هم‌اکنون در بخش‌هایی از تحقیقات پزشکی، از جمله تحلیل تصاویر پزشکی، بررسی داده‌های زیستی و شناسایی ترکیبات دارویی امیدوارکننده کاربرد دارد.
این فناوری می‌تواند به پژوهشگران کمک کند الگوهای پیچیده را سریع‌تر شناسایی کنند و بعضی مراحل تحقیق و توسعه درمان‌ها را بهبود دهند.
بااین‌حال، پیشرفت در تحقیقات پزشکی با دستیابی به درمان قطعی تمام انواع سرطان تفاوت اساسی دارد.
سرطان مجموعه‌ای از بیماری‌های مختلف است که هرکدام ویژگی‌ها، عوامل خطر و روش‌های درمانی متفاوتی دارند. بنابراین، نمی‌توان با تکیه بر پیشرفت هوش مصنوعی نتیجه گرفت که خطر ابتلا به سرطان در آینده از بین خواهد رفت.
همچنین هیچ دستاورد تأییدشده‌ای در حوزه هوش مصنوعی وجود ندارد که خطرات شناخته‌شده مصرف دخانیات را بی‌اثر کرده باشد.
روایت‌های مشابه از فرهنگ استارتاپی آمریکا
گزارش‌های رسانه‌ای پیشین نشان داده‌اند که در بعضی محافل استارتاپی آمریکا، رفتارهای مرتبط با مصرف دخانیات دوباره مورد توجه گروه کوچکی از بنیان‌گذاران و فعالان فناوری قرار گرفته است.
برخی از افراد مصاحبه‌شده در این گزارش‌ها، معاشرت و ایجاد ارتباطات کاری را از دلایل چنین رفتاری عنوان کرده‌اند.
در مقابل، افرادی نیز درباره پیشرفت آینده فناوری پزشکی و احتمال درمان بیماری‌های مرتبط با دخانیات اظهارنظرهای بسیار خوش‌بینانه داشته‌اند.
البته این گزارش‌ها نشان‌دهنده فراگیرشدن چنین رفتاری در میان پژوهشگران هوش مصنوعی نیستند و نمی‌توان آن‌ها را تأییدی قطعی بر ادعای سانکار دانست.
اعتماد بیش‌ازحد به هوش مصنوعی چه پیامدهایی دارد؟
اظهارات مدیر ارشد فناوری پالانتیر بار دیگر بحث درباره فاصله میان قابلیت‌های واقعی هوش مصنوعی و انتظارات اغراق‌آمیز از آن را مطرح کرده است.
از یک‌سو، هوش مصنوعی ظرفیت قابل‌توجهی برای کمک به پژوهش‌های علمی و پزشکی دارد؛ از سوی دیگر، پیش‌بینی درباره دستاوردهای آینده آن نباید جایگزین شواهد علمی و تصمیم‌گیری مسئولانه شود.
نکته مهم این است که حتی اگر هوش مصنوعی در آینده به کشف درمان‌های جدید سرطان کمک کند، چنین احتمالی دلیلی برای نادیده‌گرفتن خطرات قطعی و شناخته‌شده دخانیات نیست.
در نهایت، ادعای سانکار بیش از آنکه اثبات‌کننده یک روند تازه در میان پژوهشگران باشد، نمونه‌ای از بحث گسترده‌تر درباره خوش‌بینی افراطی به هوش مصنوعی و پیامدهای آن در صنعت فناوری است.
دیدگاه‌ها